Conqueror112490's Blog

Ako, Ikaw, tayong lahat at ang ating Inang Bayan

Social Illnesses: Hindrance to National Development

Mark Genesis C. Pareja                                                                     July 16, 2009

10846166                                                                                    Speech in SPEECOM

Social Illnesses: Hindrance to National Development 

            Good afternoon, classmates! Last week, Monday, as we all know it is the last day before the deadline to make our speech for this presentation and yet I still have nothing to say. My thoughts, principles and ideas were scattered around making me feel that I have to cram and I have to force my brain cells to work for me to have a speech. I have my sources with me but I think something is missing and lacking. I have been looking for that something that will make me inspired to do a good and meaningful speech for each one of you. After my class on that day, I took a bus on my way home. On the coastal road going to Las Piñas and Cavite, something suddenly caught my attention. The houses or what we called “tagpi-tagping bahay” or the squatters that have been built their houses along the bay struck me and made me realize these questions: is social illness has something to do with those things? Are those the product of social illness? Is social illness a hindrance to national development? Social illness damages the character and identity of a person, slowly removing and destroying the most precious gift that our Motherland can give us and that is the privilege of being a Filipino resulting to our nation’s drift towards fragmentation, stagnation and dependence.

 

            The crab mentality of the Filipino people describes our sever tendency to pull each other down to the damage of everybody, is not at all a characteristic of our indigenous culture. It is a collective self-disobedience engendered in us by numbers of centuries of being known as backward and inferior by the Americans, whose values that we have absorbed through effective and productive manipulation of the educational system that time up to the present and the tools use for mass persuasion that they have promoted. The moment we see and view ourselves through the Western perspective, everything changes. Everything that we use became useless, our values that we have and we possessed were turned into vices, our victories turned into disappointments, our strengths became our weaknesses and anything that is indigenous and folk became a source of shame for us.

 

            Let us consider our names as an example. Most of the Filipino believes that the more foreign our names are, the more beautiful it seems to hear without considering the derogatory meanings of their names. Like John Smith (Juan Panday), Noel Coward (Noel Duwag), Britney Spears (Britney Sibat) and others. What happened to the indigenous names that we have like Mario Malakas, Jose Procopio, and others? They were disregarded simply because we are afraid of having those indigenous names thinking that those names sucks and stinks. But take a look again the foreign names that other nationalities have. Even if their names have derogatory meaning on our context, still they are proud of it. We are trying hard to bleach our own skin into white, cover our face with too much foundation or “pulbo” and having nose lifted. Is that for beauty? Or we do those things simply because we do not accept who we are? It directly shows the manifestation of acute inferiority complex or what we called Doña Victorina syndrome that was based on the character Doña Victorina in Noli Me Tangere and El Fili Busterismo of Dr. Jose Rizal.

 

            It rejects and confuses each one of us about our identity and character as a person. A person without a strong sense of identity will have a soft foundation that will support the person’s center wherein he or she can organize his or her life. The moment we view again the Western perspective; its principles and ideas, we begin to think that their problem is our problem and their solution can be considered to be our solution without knowing that we, Filipinos, and they, Americans are different to each other. The acute inferiority complex together with colonial mentality that continuously spreading in our soul is the greatest cause of our national disunity. Let us remember that there can be no national unity without taking the pride of being a Filipino. How can we offer our precious time, knowledge and talents for the good of our country if we don’t believe in being a Filipino? A strong sense of identity and character, and projecting what is truly ours serve as a path to national salvation culturally, politically and economically.

 

            We shared a common past, dialects, traditions, culture and many other factors; and I think it will not be hard for us to sacrifice our vested interest for the majority if we truly and sincerely want to. It is sad to say but true, that many Filipinos do not have yet a concept of public good. Most of us treat the public interest as a bag full of garbage. They see in every government transaction an opportunity or a chance to enrich themselves and go to the top easily. Some of us see and treat our natural resources like forest and lands as their private ownership resulting to different problems like poverty, corruption and others.

 

            It is the time to control our lives using our own perspective, ideologies, and belief as a Filipino citizen and prevent our nation’s path towards the fragmentation, stagnation and dependence that she will encounter. It is the time for the hiding Filipino soul to come out of its cage and stand on its own feet having a strong foundation. Let us meditate and bring back our own culture and regain our strength for the betterment of our country. In this way, I am hoping that one day I will not see anymore the houses that have been built along that bay; instead I am hoping to see a true shelter where safety and happiness can be found. My classmates, are you ready for my challenge? Challenge that will straighten our path through the development of our country.

 

Sources:

            Noli Me Tangere by Dr. Jose Rizal

            El Filibusterismo by Dr. Jose Rizal

            The Indolence of the Filipino by Dr. Jose Rizal

            An Interesting Expat’s Observation about the Philippines by Barth Suretsky

            Dear Country by Bino Realuyo

July 7, 2009 Posted by | Uncategorized | 2 Comments

Noypi, ikaw ba yan?

Mark Genesis C. Pareja

Bachelor of Arts major in Political Science

10846166         

Noypi, ikaw ba yan?

Ano nga ba talaga ang importansya ng pagiging isang Pilipino? Nalalaman ba natin ang ating mga tungkulin bilang mga anak ni Inang Bayan? Bukas ba ang ating puso’t isipan sa tunay na dahilan kung bakit ang bawat isa sa atin ay tinawag na Pilipino? Handa nga ba natin tulungan ang ating bansang tinubuan sa panahon ng kanyang paghihirap? O sadyang tatakasan na lang natin ang mga problemang tayo rin ang gumawa at hahayaan na lamang maghirap ng tuluyan ang bansang Pilipinas? Nasaan na ang mga Pilipino, mga mamamayan ng ating bansa? Ito ang mga tanong na gusto kong sagutin upang mabigyan linaw ang mga katanungan ko sa aking isipan. Katanungan na humahanap ng sagot upang makumpleto ang isang karakter at aydentidad na aking pinanghahawakan. Isang karakter at aydentidad na hindi makumpleto sa kadahilanan na hindi nito mahanap ang mga nawawalang piraso ng kanyang kaluluwa.

Marahil sa paglipas ng oras, malaki na ang pinagkaiba ng konseptong Pilipino noon sa ngayon. Sino nga ba ang mga Pilipino? Sila ba yung mga lumaban sa mga mananakop upang ipagtanggol ang kanilang bayan at ang mamamayan? Sila ba yung mga taong naging pundasyon ng ating kasaysayan? Sila ba yung mga taong may iisang hangarin at mithiin para sa nakararami? O baka naman sila yung mga taong trabahador na nagmula sa Pilipinas? At baka sila din yung mga japayuki sa bansang Hapon at entertainer sa ibang bansa? Ano ang inyong palagay? Kontento na lamang ba tayo sa ganitong nosyon? Ang pagiging isang Pilipino ay hindi lang nagtatapos sa pagiging isang mamamayan ng bansang Pilipinas. May malalim pang dahilan at rason kung bakit ang bawat-isa sa atin ngayon ay tinawag na Pilipino. Tayo ay mamamayan ng isang bansa kaya tungkulin natin ipagtanggol si Inang Bayan sa mga mapanlingkis na mananakop, tulungan siya sa panahon ng problema, pagsilbihan siya tungo sa kanyang progresibong paglalakbay at higit sa lahat ay magkaroon ng pakialam sa tunay na reyalidad na ating kinakaharap sa kasalukuyang panahon. Iyan ang Pilipino! Bakit tayo nasasaktan sa tuwing may kritikong magbibitaw ng kanyang opinion at pananaw tungo sa ating mga Pilipino? Kung tayo mismo ay hindi makaalis sa isang kwadradong mundo ng ating nakaraan. Ang acute inferiority complex na kung saan nakukumpara ang mga Pilipino sa isang payaso dahil pilit nito tinatakpan ng makapal na pulbo ang kanyang mukha sa pag-aakalang maiiba niya ang kanyang aydentidad bilang Pilipino. Ang crab mentality na kung saan nangingibabaw ang pagkainggit natin sa ating kapwa sa kabila ng magandang buhay na kanyang tinatamasa. Ito ang mga sakit na unti-unting sumisira sa aydentidad natin bilang isang Pilipino. Na ngayon ay patuloy na dinadala ng karamihan sa atin sa kanilang kalooban. Totoo hindi ba?

Kung malalaman lang natin ang ating tunay na mithiin at adhikain para kay Inang Bayan, hindi malayong makamtan din natin ang kaunlaran at kaayusan na matagal na nating pinapangarap. Bago natin simulan ang malawakang pagbabago, nararapat siguro na sa ating mga sarili muna magsimula ang pagbabago na iyon. Isang pribelehiyo ang pinagkaloob sa atin ni Inang bayan,  at iyon ay walang iba kung hindi ang maging isang anak ng bansa. Pribelehiyo na hindi kailanman kayang kunin ng ibang tao. Pribelehiyo na ipamamana natin sa mga susunod pang henerasyon. Pribelehiyo upang magawang umangat ang bawat isa sa atin sa kanya-kanyang propesyon. At pribelehiyo na lumaki sa isang bansa na maikukumpara sa isang mapagkalingang ina. Marahil hindi maiaalis ang mga problema, pagsubok at hadlang sa ating mga pangarap ngunit hindi dapat natin tingnan ang mga bagay na ito bilang isang negatibong dahilan upang tayo ay sumuko bagkus maging hamon ito sa bawat Pilipino na maging matatag hindi lang sa kanyang sarili at pamilya kung hindi pati narin sa kanyang bansa. Ating tandaan na hindi kikilos ang ating bayan kung walang mga mamamayan na susuporta. Kaya naman mali ang nosyon ng ibang tao na wala ng pag-asa ang ating bansa. Habang may nabubuhay pang Pilipino sa bansang ito, naniniwala ako na makakaahon si Inang Bayan sa pagkakalugmok. Bakit hindi natin ituon ang pansin sa pag-iisip ng solusyon kaysa sa pagtutuligsa at pagrereklamo sa dinadanas ng bawat-isa sa atin at ng bayan. Panahon na upang imulat ang ating mga mata sa matagal na pagkakahimbing. At kumilos na naaayon sa mithiin ng nakararami, maging ito man ay simpleng kontribusyon sa ating bansa. Ating tandaan na sa maliit na kontribusyon, malaki na ang naidudulot nito hindi lang sa ating mga sarili kung hindi sa nakararami.

June 16, 2009 Posted by | Uncategorized | 5 Comments

Kalayaan ni Inang Bayan: iisang mithiin ng mamamayan

Kalayaan ni Inang Bayan: iisang mithiin ng mamamayan
By Mark Genesis C. Pareja

Isang daan at labing-isang taon na ang nakalilipas matapos lumaya ang ating Inang Bayan mula sa pagkakalingkis niya sa bansang Espanya. Pagkakalingkis na nagdulot ng matinding suliranin hindi lang sa ating bansa kung hindi kasama na rin ang kapwa natin Pilipino. Maraming nawala sa ating bansa noong nasa pagkakagapos tayo ng mga kastila. Nawala ang teritoryo na pinagmamay-ari nating mga Pilipino, sistema ng pamamahala na pinamumunuan ng mga Datu at Sultan, napalitan ang uri ng pamumuhay na meron tayo at nabago ang kultura at tradisyon na pinaniniwalaan ng bawat isa sa atin. Suma tutal, nawala ang kalayaan ni Inang Bayan at ng kanyang mga anak na mamuhay na naaayon sa kanilang mithiin. Naging malaki ang importansya sa kung papaano tingnan ng bawat tao ang kanilang mundong ginagalawan, dahil magsisilbi itong repleksyon ng buhay, pangarap at mithiin na gusto nilang tuparin at abutin sa ikababago ng kanilang hinaharap.

Sa panahon ng pananakop nabuo ang propaganda na pinasimulan ni Dr. Jose Rizal. Ito ay naglalayon na isulong ang mga pagbabago sa lipunan na pinamumunuan ng mga kastila sa isang prosesong sa tingin nila ay pauunlakan ng mga ito. Maging probinsya ng bansang Espanya ang bansang Pilipinas at ang paniniwalang kasabay nito ang pagbabago sa sistema ng pamamalakad sa gobyerno ang kanilang pangunahing mithiin at adhikain. Ngunit nabigo silang makuha ang kanilang mithiin at kasabay nito ang pagbagsak ng propaganda at pagpatay ng mga kastila kay Dr. Jose Rizal. Sa kabila ng mga nangyari, nagpatuloy parin ang naglalagablab na nasyunalismong kaluluwa sa bawat Pilipino. Unti-unting binuo at tinipon ni Gat Andres Bonifacio ang bawat Pilipino at ginawang iisa ang mithiin ng mga mamamayan, at iyon ay walang iba kung hindi ang kalayaan ni Inang Banyan at ng kanyang mga anak sa kamay ng Espanya sa pamamagitan ng malawakang rebolusyon. Walang takot nilang inilaan ang kanilang mga buhay at hinarap ang napakalaking hamon para sa ikabubuti ng nakararami, kaya naman sila at ang iba pang mga bayani ang naging halimbawa at dahilan kung bakit nabuo ang tunay na mithiin at adhikan ng bawat Pilipino, ang kalayaan ng isa’t isa.

Sa pagkakalaya ng Pilipinas sa isang napakahigpit na pagkakalingkis ng mga dayuhan, nakamit ulit ng bawat Pilipino at ni Inang Bayan ang kalayaan at pribelehiyo na minsang ng ipinagkait sa kanila. Ang iba’t ibang karapatan na itinago sa isang kahon at ibinaon sa isang malamim na hukay ay muli nilang kinuha at inari. Tunay ngang makapangyarihan ang ating puso’t damdamin sa kung papaano ihuhulma ang mithiin at adhikain na gusto nating abutin. Napatunayan iyon ng mga naunang henerasyon ng mga Pilipino. Walang makahahadlang sa isang bagay na iyong minimithi kung sama-sama kayong aabutin ito at magkakaisa. Ito ay isa sa mga larawan na iniwan nila sa mga Pilipino. Larawan na hindi kumukupas kailanman.

Ngunit sa kabila ng kalayaan at tagumpay na nakamtan ng bawat Pilipino at sa pagdaloy ng mala-ilog na oras tungo sa kasalukuyan, tila unti-unti na din nating nakakalimutan ang mithiin at adhikain ng mga bayani para kay Inang Bayan. Tila unti-unti na din nating nakakalimutan ang sakripisyo na ginawa ng bawat Pilipino sa ika-giginhawa ng mga susunod pang henerasyon. Nakakalungkot man isipin pero karamihan sa miyembro ng ating henerasyon ay tila walang pakialam at kakikitaan ng kapaguran at kawalang pag-asa sa mga isyu at problemang kanilang kinakaharap ngayon. Henerasyon na inaasahan ng ating mga bayani na aakay kay Inang Bayan tungo sa isang progresibong paglalakbay. Ngunit parang hindi natin nagagampanan ang mithiin at adhikain na ipinasa at ipinaubaya na ng mga naunang henerasyon. Tila si Inang Bayan pa ang namomroblema sa mga problemang dinulot ng kanyang mga anak. Tunay nga bang naging malaya ang bawat Pilipino matapos ang napakatagal nating pagkakalingkis sa mga mananakop? Sa puntong ito, naasan na ang pagbabago na hinahanap ni Inang Bayan. Tayong mga anak, malinaw ba ang ating mithiin at adhikain natin para sa kanya at sa isa’t isa?

Maikukumpara ang karamihan sa atin sa isang nawawalang tupa na hindi malaman ang kanyang gagawin dahil nabigo siyang makita ang kanyang mga kapatid na dulot ng kanyang pagkakaroon ng identidad na hindi niya pinanghahawakan. Nakalimutan nga yata natin na tayo ay isang Pilipio. Ngunit ang Pilipinong sinasabi ko ngayon ay iba sa pagkakaalam natin sa dating mga Pilipino. Tayong mga Pilipino ngayon ay may maling mentalidad na hindi nagawang alisin at lupigin ng mga bayani sa ating isipan dahil sa ating pagiging bulag sa tunay na reyalidad. Ang talangka mentality at ang acute inferiority complex ang ilan lamang sa mga unti-unting lumalamon at nagbabaon sa atin sa isang identidad na hindi natin pag-aari. Sa kabila ng magagandang nangyayari sa ating kapwa, naroroon ang inggit at ang mithiin na siya’y ibagsak at patumbahin. Ang pagbabalat kayo ng mga karamihan sa atin. Maikukumpara sila sa isang payaso na pilit tinatakpan ng makapal ng pulbo ang mukha at nangangarap na maging dayuhan. Muli, nakakalungkot man isipin pero ito ang katotohanan.

Sinasabi ni Dr. Jose Rizal, na ang edukasyon ay ang susi sa magandang kinabukasan. Susi ito sa lahat ng uri ng problema na pwede nating kaharapin. Ako ay matapang na sumasang-ayon sa kanyang sinabi. Ngunit papaano tayo makakawala sa isang edukasyon na akala natin ay nagdadala ng pagkain sa ating kaluluwa pero ito pala ay nagdadala ng lason sa ating katauhan. Hindi natin ito namamalayan pero unti-unti nitong binabago at sinisira ang pagkakahubog ng ating katauhan. Ilang henerasyon na din ang lumipas na merong ganitong uri ng edukasyon. At kahit hanggang ngayon ay nararanasan natin iyon, mas malala at nakamamatay sa ating kaluluwa. Ang edukasyon na ipinapamahagi ni Rizal ay isang edukasyon na kung saan huhubugin nito ang kaluluwa at karakter ng isang Pilipino upang sa gayon maging handa ang bawat-isa sa isang mapusok na mundong kanilang makakasagupa. Pero papaano nga kung ang mga maling libro na nagsasaad ng maling impormasyon ang binabasa at pinag-uukulan ng pansin ng mga guro ang siyang itinuturo sa kanilang mga estudyante. Hindi pa nagiging propesyunal ang mga bata ay taliwas na sa reyalidad ang kanilang pananaw at ginigeyahan na ang kanilang magiging idelohiya dahil sa mga maling impormasyon na nagbunga ng isang nalilitong identidad.

Ang pagkakaroon ng maling mentalidad ng mga Pilipino at ang maling edukasyon na kanilang itinanim sa kanilang puso’t isipan ay nagbunga ng maraming paghihirap kay Inang Bayan. Nalulunod na ang bawat isa sa atin sa isang kumunoy ng kahirapan at katiwalian sa gobyerno. Mga problemang matagal ng ginagamot pero nagpatuloy parin at naging kanser ng lipunan. Nasaan na ang mga propesyunal na inalagaan at pinag-aral ni Inang Bayan sa kanyang sinapupunan? Wala na. Nasa ibang bansa upang magsilbi dahil sa kawalan ng trabaho sa kanilang lupang sinilangan. Nasaan na ang kontribusyon natin bilang isang mamamayang Pilipino? Hihintayin pa ba natin na may magbuwis ng maraming buhay upang matuto lang tayo sa ating pagkakamali? Kailangan pa ba nating hintayin na madapang muli si Inang Bayan bago tayo kumilos tungo sa ating pagbabago? Bakit hindi natin simulang baguhin at bumuong muli ng panibagong mithiin at adhikain hindi lamang sa ikabubuti ng ating mga sarili kung hindi kasama narin ang nakararami at ang ating bansa. Unti-unti nating baguhin ang mga maling kagawian at nakagisnan ng bawat isa sa atin. Gisingin natin ang ating diwa sa matagal na pagkakahimbing mula sa isang madilim na nakaraan at harapin ang tunay na reyalidad. Tingnan ang ating mga sarili sa isang perspektibo na tayo ang tatayo bilang pag-asa ng bansang ito at ng mga mamamayang Pilipino. Ang mga sagot sa aking katanungan ang solusyon sa ating problema. Ang mga puntong nakukuha natin sa karanasan, tamang edukasyon at ang mga pangarap ng bawat-isa ang gamitin natin upang hubugin muli ang ating karakter at kaluluwa na mayroong naglalagablab na nasyunalismong pananaw at adhikain.

Ang bawat Pilipino ay may kapasidad na baguhin ang kanyang buhay at ang buhay ng nakararami sa pamamagitan ng kanyang pananaw, mithiin at adhikain. Muli nating ibalik ang magagandang adhikain ng ating mga bayani para sa ating bansa. Wala man tayong kinakalaban na mga dayuhan sa pagkakataon na ito, masasabi kong kailangan nating bilisan ang pagkilos bago pa man kumalat ang kanser ng lipunan at bago pa nito unti-unting lamunin ang ating Inang Bayan. Gamitin natin ang ating kakayahan, katalinuhan at oras upang maglingkod sa ating bansa. Bansa na nangangailangan ng kalinga na nagmumula sa kanyang mga anak. At walang makapagbibigay noon kung hindi ang mga Pilipino lamang. Hindi dapat tayo panghinaan ng loob at hindi natin dapat tingnan bilang isang negatibong paktor ang bawat pagsubok na ating kinakaharap bagkus gamitin natin ito upang patatagin ang ating kalooban. Hanapin natin ang mga kasagutan sa ating mga katanungan at solusyon sa ating mga problema ng magkakasama at walang pag-aalinlangan. Sa selebrasyon ng kalayaan ng Pilipinas, muli nating buhayin at panatilihin ang nag-aapoy na adhikaing pambansa at pangnakararami. Sabay-sabay muli nating lusungin ang malakas na agos ng buhay habang magkahawak kamay at may iisang mithiin tungo sa isang progresibong Pilipinas at Pilipino. Sabay-sabay nating liparin ang mapayapang bughaw na langit ni Inang Bayan, pakislapin ang mga tala ng ating mithiin at araw ng ating mga pangarap. Kikintab muli ang perlas ng silangan sa muling pagbangon ng ating bayan. Mabuhay ang Pilipinas!
“Avoid people, who belittle your ambition, midget people always do that. But the really great makes you feel that you too can be great. ” -Dr. Jose P. Rizal

“Ngayon panahon nang dapat simulan ang pagsisiwalat ng mga mahal at dakilang ani na magwawasak sa masinsing tabing na bumubulag sa ating kaisipan; panahon na ngayong dapat makilala ng mga Tagalog ang pinagbuhatan ng kanilang mga kahirapan. Araw na itong dapat kilalanin na sa bawat isang hakbang natin y tumutuntong tayo at nabibingit sa malalim na hukay ng kamatayan na sa ati’y inuumang ng mga kaaway.
Kaya, O mga kababayan, ating idila ang bulag na kaisipan at kusang igugol sa kagalingan ang ating lakas sa tunay at lubos na pag-asa na magtagumpay sa nilalayong kaginhawahan ng bayan tinubuan.” -Gat Andres Bonifacio
“Ang Dapat Mabatid ng mga Tagalog”

June 16, 2009 Posted by | Uncategorized | 4 Comments

   

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.